แผ่นพีวีซีหนาด้วยฟิล์ม PE ด้านเดียว

ประวัติความเป็นมาของพีวีซี:

โพลีไวนิลคลอไรด์ถูกค้นพบตั้งแต่ต้นปี พ.ศ. 1835 โดย American V. Reno เมื่อแสงแดดฉายรังสีไวนิลคลอไรด์เพื่อสร้างของแข็งสีขาวนั่นคือคลอรีน Zene อย่างรวดเร็ว พีวีซีถูกค้นพบสองครั้งในศตวรรษที่ 19 ครั้งหนึ่งโดยอองรี วิคเตอร์ เรกโนลต์ในปี 1835 และหนึ่งครั้งโดย Eugen Baumann ในปี 1872 ในทั้งสองโอกาสโพลีเมอร์ปรากฏเป็นของแข็งสีขาวในบีกเกอร์ของไวนิลคลอไรด์ที่วางไว้ในแสงแดด ในตอนต้นของศตวรรษที่ 20 นักเคมีชาวรัสเซีย Ivan Ostromislensky และนักเคมี Griesheim-Elektron ชาวเยอรมัน Fritz Klatte พยายามใช้ PVC เพื่อวัตถุประสงค์ทางการค้าพร้อมกัน แต่ความยากลําบากคือวิธีการประมวลผลโพลีเมอร์ที่แข็งและเปราะบางครั้ง ในปี 1912 เยอรมัน Fritz Klatte สังเคราะห์ PVC และยื่นขอสิทธิบัตรในประเทศเยอรมนี แต่ไม่สามารถผลิตผลิตภัณฑ์ที่เหมาะสมได้ก่อนที่สิทธิบัตรจะหมดอายุ

ในปี 1926 Waldo Semon จาก บริษัท B.F. Goodrich ได้สังเคราะห์ PVC และยื่นขอสิทธิบัตรในสหรัฐอเมริกา Waldo Semon และ B.F. Goodrich Company ได้พัฒนาวิธีการทําให้พีวีซีเป็นพลาสติกโดยการเพิ่มสารเติมแต่งต่างๆ ในปี 1926 ทําให้เป็นวัสดุที่ยืดหยุ่นและง่ายต่อการแปรรูปมากขึ้นและในไม่ช้าก็พบการใช้งานเชิงพาณิชย์ที่หลากหลาย ในปี 1914 พบว่าการใช้เปอร์ออกไซด์อินทรีย์สามารถเร่งการเกิดพอลิเมอไรเซชันของไวนิลคลอไรด์ ในปีพ. ศ. 2474 บริษัท เยอรมันได้นําวิธีการพอลิเมอไรเซชันอิมัลชันมาใช้เพื่อให้เกิดการผลิตโพลีไวนิลคลอไรด์ในอุตสาหกรรม ในปี 1933 W.L Simon เสนอให้ใช้ตัวทําละลายจุดเดือดสูงและไตรเกรซิลฟอสเฟตเพื่อให้ความร้อนและผสมกับพีวีซีซึ่งสามารถแปรรูปเป็นผลิตภัณฑ์โพลีไวนิลคลอไรด์ที่อ่อนนุ่มซึ่งสร้างความก้าวหน้าอย่างแท้จริงในการใช้งานพีวีซีในทางปฏิบัติ บริษัท อุตสาหกรรมเคมี Bonemen ของอังกฤษ บริษัท อเมริกันยูเนี่ยนคาร์ไบด์และ บริษัท กู๊ดริชเคมิคอลได้พัฒนาพอลิเมอไรเซชันแบบแขวนลอยของไวนิลคลอไรด์และการประยุกต์ใช้การประมวลผลของพีวีซีเกือบในเวลาเดียวกันในปี 1936 เพื่อลดความซับซ้อนของกระบวนการผลิตและลดการใช้พลังงาน บริษัท Saint-Gobain ของฝรั่งเศสได้พัฒนาวิธีการพอลิเมอไรเซชันจํานวนมากในปี 1956 ในปี 1983 การบริโภคทั้งหมดของโลกอยู่ที่ประมาณ 11.1Mt และกําลังการผลิตรวมอยู่ที่ประมาณ 17:6Mt มันเป็นพลาสติกที่ใหญ่เป็นอันดับสองรองจากผลผลิตโพลีเอทิลีนซึ่งคิดเป็นประมาณ 15% ของผลผลิตพลาสติกทั้งหมด หน่วยการผลิตพีวีซีที่ออกแบบเองของจีนถูกนําไปทดลองผลิตในโรงงานเคมีเหลียวหนิงจิ้นซีในปี 1956 หน่วย 3kt ถูกอุตสาหกรรมอย่างเป็นทางการในปี 1958 และผลผลิตในปี 1984 คือ 530.9kt

พีวีซีถูกทําให้เป็นอุตสาหกรรมในช่วงต้นทศวรรษที่ 1930 ตั้งแต่ทศวรรษที่ 1930 การผลิตโพลีคลอโรเอทิลีนเป็นเวลานานได้รับการจัดอันดับให้เป็นที่หนึ่งในพลาสติกของโลกมาโดยตลอด ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 โพลีเอทิลีนเข้ามาแทนที่ PVC ในปัจจุบันแม้ว่าพลาสติกพีวีซีจะตกชั้นไปสู่อันดับที่สอง แต่ผลผลิตยังคงคิดเป็นมากกว่าหนึ่งในสี่ของผลผลิตพลาสติกทั้งหมด ก่อนทศวรรษที่ 1960 การผลิตโมโนเมอริกไวนิลคลอไรด์นั้นโดยพื้นฐานแล้วมีพื้นฐานมาจากแคลเซียมคาร์ไบด์อะเซทิลีนเนื่องจากการผลิตแคลเซียมคาร์ไบด์ต้องใช้ไฟฟ้าและโค้กจํานวนมากและค่าใช้จ่ายสูง หลังจากอุตสาหกรรมของเอทิลีนออกซีคลอรีนเพื่อผลิตไวนิลคลอไรด์ในช่วงต้นทศวรรษ 1960 ประเทศต่างๆหันมาใช้ปิโตรเลียมราคาถูกเป็นวัตถุดิบ นอกจากนี้เนื่องจากส่วนใหญ่ของวัตถุดิบของพีวีซี (ประมาณ 57% โดยน้ําหนัก) เป็นก๊าซคลอรีนซึ่งเป็นผลพลอยได้จากอุตสาหกรรมการผลิตอัลคาไลที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จึงไม่เพียง แต่อุดมไปด้วยแหล่งวัตถุดิบ แต่ยังเป็นหนึ่งในผลิตภัณฑ์ที่สําคัญสําหรับการพัฒนาอุตสาหกรรมคลอร์อัลคาไลและความสมดุลของก๊าซคลอรีน ดังนั้นแม้ว่าสัดส่วนของโพลีไวนิลคลอไรด์ในพลาสติกจะลดลง แต่ก็ยังมีอัตราการเติบโตสูง

ผลิตภัณฑ์พลาสติกโพลีไวนิลคลอไรด์มีการใช้กันอย่างแพร่หลาย แต่ในช่วงกลางทศวรรษ 1970 ได้รับการยอมรับว่าโมโนเมอร์ไวนิลคลอไรด์คลอไรด์ (VCM) ที่เหลืออยู่ในเรซินโพลีไวนิลคลอไรด์และผลิตภัณฑ์เป็นสารก่อมะเร็งที่ร้ายแรงซึ่งจะส่งผลกระทบต่อโพลีไวนิลคลอไรด์ในระดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย การพัฒนาของคลอโรเซนส์ อย่างไรก็ตามผู้คนประสบความสําเร็จในการลด VCM ที่เหลือโดยใช้รถยนต์เพื่อให้เนื้อหาของ VCM ในเรซินโพลีไวนิลคลอไรด์จะน้อยกว่า 10ppm ซึ่งตรงตามข้อกําหนดของเรซินสุขาภิบาลและขยายขอบเขตการใช้งานของโพลีไวนิลคลอไรด์ มันสามารถทําให้เนื้อหา VCM ในเรซินน้อยกว่า 5ppm และ VCM ที่เหลือหลังจากการประมวลผลมีขนาดเล็กมาก โดยทั่วไปจะไม่เป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์และสามารถใช้เป็นบรรจุภัณฑ์อาหารและยาและการเล่นของเด็ก